حمید داوودآبادی، سند زنده هشت سال دفاع مقدس و بیانگر بخش عظیمی از تاریخ شفاهی جنگ است. او همچنان و در فاصله 23 سال از پایان دفاع مقدس در همه جبهه های فرهنگی و با تمام ابزارها و تجهیزات رسانه ای و مکتوب، خاطرات، نوشته ها، دلتنگی ها، انتقادها و ناگفته های خود را به مخاطب انتقال می دهد.
داوودآبادی در این نوشتار، تلاش می کند با همان شوخ طبعی و به کار بستن مایه هایی از طنز، متن خود را خواندنی کند. البته طنزپردازی و مزاح، یکی از خصلت های فردی نویسنده است و آنچه در «از معراج برگشتگان» شاهد هستیم، انعکاس ویژگی های شخصی او در آثار مکتوب خویش است. به نحوی که این شوخ طبعی در سایر آثار و نوشته های داوودآبادی هم به چشم می خورد و به کتاب، روزنامه، سایت و وبلاگ او اختصاص ندارد. به این نمونه توجه کنید:
«چند سال پیش: بیروت ـ لبنان. گفت وگوی اختصاصی آقای (...) خبرنگار معروف با حجت الاسلام والمسلمین «سیدحسن نصرالله» دبیرکل حزب الله لبنان، از سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش میشود. بعداً دوستان تلویزیونی متوجه میشوند، ولی صدایش را در نمیآورند که این مصاحبه مثلاً اختصاصی، اختصاصی نبوده! اصلاً حضوری نبوده!
یعنی چی؟!
یعنی اینکه آقای خبرنگار موفق به گفت وگوی مستقیم با نصرالله نشده، بلکه ایشان به سئوالات کتبی آقای خبرنگار در برابر دوربین ویدئویی دفتر خود پاسخ داده. ...