کتاب حقیقت بندگی 5 دعا مجتبی طهرانی

افضل اعمال در ماه مبارک رمضان یکی تلاوت کلام الهی است که از مصدر وحی نازل شده و دیگری دعاست که همان گفت‌وگوی عبد با ربش و بازگو کردن تقاضاهایش است. اهل معرفت از این دعا به «قرآن صاعد» تعبیر می‌کنند. دعا به مأثور و غیر مأثور تقسیم بندی می‌شود. دعای مأثور هم موقت و غیر موقت است؛ دعای مأثور موقت یعنی ادعیه‌ای که از معصومین به ما رسیده است و باید در زمان یا مکان خاصی خوانده شوند در مورد تأثیر این زمان و مکان در اجابت دعا هم مطالبی گفته شد. در ابتدای غالب ادعیة مأثوره، اسم جلاله مثل «الحی» یا «اللهم» به کار می‌رود و در بسیاری نیز که اسم نیست صفت «ربّ» است که ربوبیت را مطرح می‌کند. پایه درجات ایمانی هر انسانی در دعا و خواستن و تقاضا معلوم می‌شود. به این صورت که آیا در اموری که از خدا برای خودش می‌خواهد بین خود و دیگری فرق می‌گذارد یا فرق نمی‌گذارد؟ اصلاً دعا یکی از مصادیق خیلی بارز و روشن این روایات است؛ چون در این روایات تقاضا مطرح است؛ یا تقاضای جلب منفعت و یا تقاضای دفع ضرر است. در اینجا این بحث مطرح است که نعوذ بالله چه می‌شود که انسان در دعا کردن بین خودش و دیگری تفاوت قائل می‌شود؟ حاجات ما دو گونه است یکی حاجات کوتاه مدت و عاجل و دیگری حاجات دراز مدت و آجل حاجت عاجل و کوتاه مدت مثل این که بنده مریض باشم و از خدا شفایم را بخواهم و خدا هم مرا شفا دهد. البته این گونه حاجات مورد بحث ما نیست. ...