کتاب «صید مرغ سنگخوار؛ روایت و روایتشناسی تراژدی عاشورا» اثر امیر خداوردی کتابی در خصوص بازخوانی یکی از پرتکرارترین وقایع تاریخ اسلام، اما اینبار از دریچهی نقد ادبی و روایتشناسی است. نویسنده که خود هم در فقه و اصول دستی دارد و هم در رماننویسی صاحب سبک است، در این مجلد به سراغ مسئله مهمی رفته است تا به این پرسش پاسخ دهد: انسان مومن چرا و چگونه در جهانی که تحت ارادهی مطلق خداوند است، به چنین عاقبت دردناک و خونینی دچار میشود؟ خداوردی برای پاسخ به این پرسش، واقعه عاشورا را به مثابه یک «بوطیقای ایمان» بررسی میکند؛ جایی که مومن با آغوش باز به استقبال سرنوشتی میرود که از مجرای هستی و به اراده مبدأ متعال برایش رقم خورده است. نویسنده برای به دست آوردن روایتی که هم جنبههای متاثرانه را داشته باشد و هم از نظر مذهبی معتبر باشد، دست به کاری خلاقانه زده است: تلفیق ادبیات «ترجمهی تفسیر طبری» با محتوای منابع معتبر شیعی نظیر «ارشاد» شیخ مفید و «لهوف» سید بن طاووس. خداوردی واقعه را در سه پردهی نمایشی پیش از واقعه، واقعه، پس از واقعه صورتبندی کرده و با استفاده از الگوهای روایتشناسی و کهنالگوهای قصص قرآن و عهدین، به تحلیل ادبی آن میپردازد.
نویسنده در پردههای مختلف کتاب، با عناوینی همچون «دعوت به ماجرا»، «عبور از نخستین آستانه» و «شکم نهنگ»، آشکارا از ابزارهای نقد ادبی و «دراماتورژی» بهره میبرد. ...