شام بازپسین نویسنده نادر نادرپور

دلم سیاه نبود ولی درخت که سر سبزی اش درخشان بود ز پشت پنجره با سرزنش به من نگریست من از برهنگی آن نگاه لرزیدم سپیده پاکترین گریه را به من بخشید *** گرچه نرگس نیستم تا در زلال برکه ی ساکن یا در آب چشمه ی جاری عکس خود را بینم و مبهوت بنشینم لیک خود را بیش ازو بازیچه ی آیینه می بینم صبح امروز این حقیقت را مسلم یافتم ، آری خیره در تصویر خود بودم فکر من می گفت کاین آیینه ، نقاشی است بد فرجام در هنر یکتا ولی ناکام مهر گمنامی به نامش خورده از بی مهری ایام انتقامش را ز ما خواهد گرفت آرام با قلم موی زمان ، تصویر ما را آنچنان تغییر خواهد داد کز جوانی هر چه در یاد است ، ویران گردد از بنیاد با چنین اندیشه ، چینی بر جبین خویش افزودم آه ، شاید در ضمیر صاف آیینه نرگسی بودم که نقش خویش را بر آب می بیند یا کهنسالی که تمثال عزیز نوجوانی را واژگون در قاب می بیند ناگهان در برکه ی شفاف آیینه چشمه ای آشوبگر جوشید عکس من صد پاره شد ، هر پاره را موجی فرو پوشید چشم من ، گویی که این هنگامه را در خواب می بیند لحظه ای دیگر پاره های عکس من ظاهر شد از اطراف آیینه جمع شد ، تصویر دیگر شد چشم ، گویی چشم پیشین بود گونه ، گویی گونه ی دیرین لیک در ترکیب ، با تصویر اول نابرابر شد هر چه در بیگانگی کوشید با من از او آشناتر شد من در آن تصویر ، سیمایی نجیب و نازنین دیدم آه ، سیمایی که موهوم است اما جز حقیقت نیست در دل چشمش ، هزاران چشم شوخ شرمگین دی ...