خطاطی شعر موسیقایی
این اثر نفیس، نمونهای بینظیر از هنر خوشنویسی و شعر سروده شده در اواخر قرن هفدهم میلادی در منطقه جنوب غربی هند، بهویژه در قلمرو بیجاپور است. این نسخه شامل هشت سطر از اشعار موسیقایی است که به سبک رگبhairav (رگبهایراو) و با الهام از نواهای کهن سروده شدهاند. این قطعه، تجلیگاه عشق و علاقهی عمیق ابراهیم عادلشاه دوم، پادشاه بینشیر و آرمانگرا، به موسیقی و شعر است. او در دوران حکومت خود که با حفظ استقلال از تهاجمات مغول در شمال همراه بود، فرهنگی منحصربهفرد را پرورش داد که آمیزهای از ایدههای عرفانی صوفیانه و تلفیقی هنرمندانه از عناصر هندو و اسلامی بود.
در این اثر، سنت رایج در دربارهای هندو موسوم به «راگمالا» که توصیفکنندهی حالتهای موسیقایی است، با زبانی محلی به نام دکنی بازنویسی و در بستر فرهنگی اسلامی آن زمان جای گرفته است. متن این اشعار با خطی استادانه و زیبا به خط عربی بر روی کاغذی نوشته شده است که دارای تذهیب و طرحهای مرمری (ماربل) چشمنواز است. این تکنیک مرمری، که در هنر دکن بسیار مورد پسند بود، بهدلیل زیبایی تصادفی و مرموزش شهرت داشت و فضایی اسرارآمیز و لطیف به کل اثر بخشیده است.
نکتهی قابل توجه در مورد این قطعه، نحوهی نصب آن در یک آلبوم امپراتوری مغول است. ...