ضیافت و مهمانی دادن . برای این هم هست که ما احساس غریبی نکنیم و از صاحب خانه فرار نکنیم و کمی در کنار او قرا بیابیم . خدا هرچه ایستاد و صبر کرد که ما در طول سال ، خود به سمت او بیاییم ، نیامدیم؛ پس او خود ما را مهمان کرد که این انس ایجاد شود و وحشت زدایی تحقق پیدا کند، تا در آینده بلکه این خاطره خوش ،مارا به سوی او بازگرداند و مارا برای تکرار یک تجربه شیرین به مراجعت بکشاند.