مقدمه
مرجع شناسی نه هنر است و نه علم بلکه تنها وسیله ای است که هر پژوهشگر را در موضوعی که تحقیق میکند در شناخت سوابق آن موضوع و چگونگی رسیدن بدان سوابق یاری میرساند بنابراین نه روش خاصی دارد و نه قواعد طبقه بندی شده ای. اما نیاز به آن نه تنها در امر پژوهش ضروری به نظر میرسد بلکه برای همه کسانی که درگیر امر تدریس و تعلیم هستند ولو آن که پژوهشگر هم نباشند، لازم و ضروری است.
در توضیح این ضرورت باید یادآور شد که انسان به عنوان دانشجو، مدرس و محقق در هنگام مطالعه پیوسته با اشکالها و پرسشهایی متعدد از قبیل : معنی واژه نام خاص شخص یا مکان، اصطلاح ،ادبی ،فلسفی فقهی یا حدیث و آیه، ضرب المثل، مسائل تاریخی، اعتقادات کهن اسطوره ها و نمادها پیچیدگیهای عرفانی، فکری، اعتقادی موضوعات تخصصی شعر نظیر : سبک وزن صنایع لفظی و بدیعی و غیره مواجه میشود که این مشکلات ظاهراً جز با مراجعه به افراد متخصص قابل حل و رفع
نیست. طبیعی است که در تمام موارد مذکور نمیشود فرد متبحر و صاحب علم را به سادگی پیدا کرد. به علاوه در صورت حضور چنین فردی نیز، میزان اعتبار پاسخ و حضور ذهن پاسخگو محل تأمل است. چه بسا پاسخگو در مواردی دچار فراموشی و خلط موضوع شده باشد و یا مسأله را بد فهمیده باشد و در نتیجه، پاسخ چندان دقیق نباشد.