فرهنگ اصطلاحات طلاب

کتاب فرهنگ اصطلاحات طلاب زبان، همان جهان اجتماعی است. این عقیده ی برخی از جامعه شناسان و اندیشمندان اجتماعی است. حتی اگر نخواهیم اهمیت زبان را از منظر این اندیشمندان تا چنین حدی تصور کنیم، اما از این واقعیت نمی توان غافل بود که زبان را نمی توان به یک وسیله ی ساده ی ارتباطی تقلیل داد. زبان، پدیده ای چگال، دارای ریشه های عمیق فرهنگی، هویت و خود ویژگی ای مافوق اراده ی کاربر آن است. با این مقدمه، باید پذیرفت که بخش قابل توجهی از جهان زیست طلاب و حوزویان، در قالب زبان آنان تجلی کرده است. اگر سبک زندگی طلاب علوم دینی و حوزویان را به عنوان سبک زندگی ذیل یک خرده فرهنگ خاص قلمداد نماییم، آن گاه بدون تردید، بخش عمده ای از عناصر سازنده ی این سبک زندگی، در قالب زبان آن قابلیت لمس و شناخت می یابد. ما، زندگی طلاب و حوزویان را آن گونه که باید و شاید نمی شناسیم. زبان آنان نیز از این قاعده مستثنی نیست. اما خاص بودن زبان آنان، برای کسانی که با این قشر از جامعه حشر و نشری داشته اند، محسوس است. زبان حوزویان، هم ابزار تمایز و فصل آنان از سایر اقشار اجتماعی، هم وسیله ی ارتباط و وصل آنان با هم صنفان و هم لباسان خود در هر موقعیت و گوشه ای از جامعه، هم آیینه ای از تجربیات مشترک و هم بازنمایی کننده ی حافظه ای جمعی و تاریخی مشترک میان آنان و هم بخشی از ساز و کار جامعه پذیر کردن طلاب تازه وارد است. ...