هیچکدام از ایدههای بحثبرانگیزی که علم نوین به ذهن ما متبادر میکند به اندازهی ایدهی «فرگشت» بهوسیلهی «انتخاب طبیعی» چارلز داروین ناخوشایند نیست. میدانیم انتخاب طبیعی به معنای «بقای اصلح» است که از یک جهت ابدا بحثبرانگیز نیست؛ در واقع، این گفتهی داروین که افراد اصلح احتمالا فرزندان بیشتری به دنیا خواهند آورد آنقدر بدیهی است که نیازی به گفتن ندارد. اما چهطور ممکن است موضوع به این سادگی، که «نیازی به گفتن ندارد»، توضیحدهندهی احتمالی غنای شگفتانگیز زندگی باشد؟