عالم و عارف بزرگ هم عصر ما، حضرت آیت الله بهجت قدسسره، انس و الفتی شگفت با ذکر و دعا داشتند. ایشان برای هر روز و تمام ساعت ها و دقیقه های آن، برنامه دعا، نماز و ذکر داشتند. این فقیه و عارف، برنامه عبادی خود را تا آخر عمر ترک نکردند و زندگی شریفشان با فعالیت های عبادی و ایمانی آمیخته بود. شاید انتخاب چنین سبک زندگی از آن رو باشد که ایشان برای وقت خود ارزش فراوانی قائل بودند و نمی خواستند لحظه ای از عمر گرانقدرشان هدر برود. ایشان زیستن بدون دعا و عبادت را حقیقتاً هدر دادن عمر می دانستند. عمری که بنابر آیات قرآن کریم و روایات معصومین علیهمالسلام باید در برابر لحظه لحظه آن در پیشگاه الهی پاسخگو باشیم که در چه راهی گذرانده ایم؟ اگرچه انس با دعا و مداومت بر آن در زندگی همه عرفا و علما وجود داشته اما در زندگی سراسر برکتِ ایشان این امر مهم شدت و نمود افزونتری پیدا کرده است. علی رغم اینکه آیت الله بهجت قدسسره از شهرت گریزان بودند، جاذبه و محبوبیت شان به آن اندازه زیاد بود که علاقمندان به رهنمودهای ایشان برای گرفتن پاسخ سؤال هایشان مشتاقانه به سوی ایشان می آمدند آن ها امید داشتند که برکتی از عبادات و دستورالعمل های آن عارف واصل، به روح و جسم و جان و وجودشان سرازیر شود. ...