چیستی زبان دین از دیدگاه اندیشمندان از دیدگاه اندیشمندان مسلمان شش مفسر قرآن و شش دفتر مثنوی مولوی

زبان نمادین و تمثیلی: بسیاری از مفسران قرآن و مولوی، زبان دین را نمادین و تمثیلی می‌دانند. به این معنا که مفاهیم دینی و معنوی به واسطه نمادها و تمثیل‌ها در قالب زبان قابل انتقال به مخاطب هستند. زبان وحیانی: زبان وحی، زبانی است که از سوی خداوند برای هدایت انسان‌ها نازل شده و دارای ویژگی‌های خاص خود است. این زبان ممکن است در ظاهر، زبانی عادی باشد، اما در باطن دارای لایه‌های معنایی عمیق‌تری است. زبان عرفانی: در مثنوی مولوی، زبان به عنوان ابزاری برای بیان تجربیات عرفانی و حالات معنوی مطرح می‌شود. این زبان، زبانی فراتر از زبان روزمره و در خدمت کشف حقایق معنوی است. زبان تفسیر: زبان مفسران قرآن، زبان تبیین و توضیح مفاهیم دینی و آیات الهی است. این زبان باید با دقت و توجه به سیاق آیات و روایات، به انتقال معانی مورد نظر بپردازد. زبان هدایت: زبان دین، زبانی است که برای هدایت انسان‌ها به سوی خیر و سعادت و دوری از شر و بدی به کار می‌رود. مفسران قرآن مورد بررسی: شیخ طوسی, علامه طباطبایی, ابوالفتوح رازی, فخر رازی, ابن عربی, ...