نقاشی قدیمی
اسکندر در سرزمین تاریکی
این نگارگری نفیس، صحنهای روحانی و عمیقاً نمادین از شاهنامه فردوسی را به تصویر میکشد که در آن اسکندر کبیر به دنبال آب حیات میگردد. برخلاف بسیاری از نگارههای این اثر که بر فتوحات نظامی و پیروزیهای لشکری او تمرکز دارند، این تابلو سفر معنوی پادشاه مقدونی را در سرزمین تاریکی روایت میکند. اسکندر همراه با همراهانش به سمت غرب حرکت میکند تا به منبعی برسد که نامیرایی را به او بخشاند، روایتی که در سنت اسلامی با شخصیت خضر، مرشدی مقدس و راهنمای این سفر، گره خورده است.
در این اثر ارزشمند، نقاش ماهر و اهل اصفهان، معین مصور، با مهارت بینظیر خود، جزئیات دقیق این لحظه حساس را بازآفرینی کرده است. حضور چهرهای با عمامه بلند سفید در جمع همراهان اسکندر، که نشاندهنده سبک عثمانی است، توسط هنرمند به عنوان نشانهای برای تمام سرزمینهای غربی نسبت به ایران صفوی قرار داده شده است. این انتخاب هوشمندانه هنری، مرزهای جغرافیایی و فرهنگی را در بستر داستان درمینوردد و عمق دیدگاه نقاش را به جهانشمولی داستان اسکندر نشان میدهد.
متأسفانه در این بخش از داستان، گروه اسکندر و خضر از هم جدا میشوند و پادشاه جهانگشا، که اکنون تنهاست، از دیدن منبع معجزهآسا و آب حیات محروم میماند. این صحنه، اوج تراژدی معنوی و درس بزرگی درباره محدودیتهای انسان در برابر تقدیر الهی را به نمایش میگذارد. ...