در سده های شانزدهم و هفدهم که به دنبال انقلاب تجاری و صنعتی، قدرت و بازرگانی اروپا به دورترین نقاط جهان گسترش یافت، شماری از مسافران و پژوهشگران غربی، به کشف اندیشه ای نائل شدند که با اکتشاف های جغرافیایی بزرگ این دوره قابل مقایسه است. آن ها با تأمل در تمدن های خاور نزدیک و هندوچین، در همه آن ها ترکیبی از ویژگی های نهادی مهم یافتند که نه در یونان و رم باستان پیدا می شد و نه در اروپای سده های میانه و نوین. اقتصاددانان کلاسیک با سخن گفتن از نوعی جامعه «شرقی» یا «آسیایی» سرانجام مفهومی برای این کشف پیدا کردند.