شاذلیه؛ تاریخ و عقاید

طریقت شاذلیه، سلسله صوفیانه‌ای است که ابوالحسن شاذلی(655-593هـ) آن را بنا نهاد. ابوالحسن با این کار در پی ایجاد تحولی اساسی در تصوف بود چرا که به روش سلوک صوفیان معاصر خویش انتقاد داشت و همواره به مسائلی چون ریاضت، کرامت‌گرایی، سماع، شریعت‌گریزی در سلوک، شغل و پوشش صوفیان؛ خرده می‌گرفت. وی به همین منظور طریقت شاذلیه را بر اصول پنجگانه؛‌ محبت الله، خلوت‌گزینی، ضرورت استاد، ذکر و ولایت، پایه‌ریزی و آن را «طریق شکر» نام‌گذاری کرد. اطلاعات توصیفی کتاب در کتابخانه ملی چند صفحه از کتاب در میان تنوع گسترده طریقت‌های صوفیه اهل سنت در جهان، طریقت شاذلیه را می‌توان یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین سلسله‌های صوفیه در اسلام دانست. این طریقت، جمعیتی بالغ بر ثلث صوفیان جهان اسلام را شامل می‌شود و در کمتر منطقه‌ای است که اثری از این طریقت وجود نداشته باشد. گستردگی و انشعابات فراوان شاذلیه در جهان اسلام و از جهتی نبود شناخت کافی پیرامون سیر تاریخی و نیز آداب و رسوم این سلسله، لزوم پرداختن به آن را روشن می‌سازد. همچنین باید اذعان داشت که خواننده با مطالعه در این طریقت پرسش‌گر، با نوع خاصی از تصوف آشنا می‌شود که با آنچه پیش از این در آداب و رسوم خانقاهی مشاهده کرده است سازگاری چندانی ندارد. طریقت شاذلیه، سلسله صوفیانه‌ای است که ابوالحسن شاذلی (593 – 655 ه.ق)، اهل مغرب اسلامی، آن را بنا نهاد. ...