فقدان حضور قلب در نماز و محرومیت از خضوع و خشوع در عبادت، دغدغه و نگرانی همه یا بسیاری از نمازگزاران است. این که چرا از نماز خود آن گونه که باید لذت نمی بریم و آن را تجلی گاه راز و نیاز عارفانه با محبوب و صحنهٔ نجوای عاشقانه با معبود نمی یابیم و چرا از آثار پرشمار آن در زندگی، بی بهره یا کم بهره ایم و چرا...؟ پرسش های مهمی است که گاه و بی گاه ذهن ما را به خود مشغول می دارد و به پیدا کردن راه علاج بر می انگیزاند.