کتاب «درخت زندهی بی برگ» نوشته دکتر حجت الله بهمنی مطلق قصاید شاعران نوپردازی که در شعر نو بیشتر فعالیت کردهاند را بررسی کرده است.در بخشی از این کتاب میخوانیم: در این پژوهش قصاید شاعرانی که در دوره معاصر به عنوان شاعر نوپرداز شهرت یافته اند و عمده فعالیتهای شعری آنها در زمینه شعر نو بوده است، نقد و تحلیل شده اند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که:1) نوپردازان قصیده گو با وجود اینکه همگی از شاعران برجسته و جریان ساز معاصر به شمار می آیند،اغلب اهل تحقیق و تتبع در شعر کلاسیکاند و دقایق و ظرایف آن را خوب می شناسند.بنابراین نه نوگرایی آنها را از سر عجز و ناتوانی در برابر قواعد و ضوابط شعر کهن است و نه قصیده گویی آنها از روی تعصب وسنت پرستی.2) هر چند شاعران بیشتر از این قالب شعری برای هنر نمایی و تفنن بهره گرفته اند،اما طرح موضوعات امروزی در بعضی قصاید بیانگر آن است که قصیده می تواند مسائل جامعه و بشر امروزی را هم در خود منعکس کند.3) این قالب شعری کهن در دورهی معاصر توانسته است بخش عظیمی از میراث فرهنگی ایران وجهان اعم از اسطوره،تاریخ،مسائل مذهبی وسیاسی واجتماعی را از عهد باستان تا عصر حاضر در خود بگنجاند.4) ...