کتاب لعن های نامقدس - نشر آرما

فاصله‌گرفتن از دشمنان دین و تبری از آن‌ها، یکی از آموزه‌های تاکیدشده در دمین مبین اسلام است که به‌خصوص در نزد شیعیان، ارزش و جایگاهی ویژه دارد. در مکتب تشیع، تبری از دشمنان دین در کنار تولی با دوستان خدا از ارکان دین و از نشانه‌های ایمان واقعی به حساب می‌آید. همین خصوصیت باعث شده است که شیعیان در هر زمان و در هر موقعیتی روحیهٔ ظلم‌ستیزی و طاقوت‌گریزی داشته باشند. تبری از دشمنان و تولی با دوستان نه یک حکم مولوی شرعی، بلکه ارشادی به حکم عقل است که انسان را در مراحل گوناگون اعتقاد و گفتار و رفتار به انزجار و کناره‌گیری از دشمنان و نیز محبت و تمایل به دوستان ملزم می‌کند. از همین رو، در مکتب تشیع از ما خواسته‌اند تا ضمن اعلام برائت از سلوک اهل باطل و دشمنان ولایت الهی در گفتار، در قلب و باطن نیز از آن‌ها بیزار باشیم. افزون بر این، تشیع حقیقی هنگامی آشکار می‌شود که شیعه از اعمالی که اهل بیت بدان رضایت ندارند نیز کناره بگیرد و رفتاری صالحانه و مؤمنانه داشته باشد. در غیر این صورت، تبری از دشمنان ادعایی بیش نخواهد بود.