(آزارگری در ادبیات،نقد و تفسیر دستنامه های ساموئل بکت،1906-1989م))
این کتاب که از مجموعههای دانشگاهی کمبریج است، اثری است در حوزهی نقد ادبی و فلسفه که به بررسی تطبیقی دو چهرهی متفاوت اما عمیقاً تأثیرگذار-مارکی دو ساد و ساموئل بکت-میپردازد. نویسنده با نگاهی نظری و بینارشتهای، این دو را در افقی مشترک قرار میدهد تا مسئلههایی چون زبان، بدن، رنج و امکان معنا را در آثارشان واکاوی کند.
در این مطالعه، ساد فراتر از یک نویسندهی جنجالی، بهعنوان متفکری رادیکال در باب میل، اخلاق و قدرت بازخوانی میشود؛ در مقابل، بکت با جهان مینیمال و زبان تقلیلیافتهاش، به نقطهای میرسد که در آن، خودِ معنا دچار تعلیق میشود. راباتِه با بهرهگیری از سنتهای نقد مدرن-از پساساختارگرایی تا روانکاوی-تلاش میکند پیوندهای پنهان میان این دو چشمانداز را آشکار سازد.
از منظر روششناسی، این اثر نمونهای دقیق از نقد تئوریک است که نهتنها به خوانش متن، بلکه به مسئلهی «چگونه خواندن» نیز میپردازد. ...