بهعنوان یک روانپزشک سالمندان، متخصص رواندرمانی و استاد روانپزشکی در دانشگاه کالیفرنیا، در طول سی سال گذشته بهصورت مستقیم اثر باورها و اعمال مرتبط با سن را روی زندگی بیماران زیادی که در درمان آنها مشارکت داشتم، مشاهده کردهام. یکی از بزرگترین ناامیدیهایم درک این موضوع بود که چگونه ضربالمثل «نمیتوانی به یک سگ پیر چیزهای جدید یاد بدهی.» عمیقاً در فرهنگ ما جا افتاده است.
هنگام آموزش به دانشجویان، رزیدنتها، دوستان و همکاران اغلب تا جایی که موقعیتها اجازه میدهد، تکرار و تاکید میکنم که به نظر من تنها سه عنصر برای رواندرمانی موفق نیاز است: مقداری توانایی پنهان برای یادگیری، انگیزه برای تغییر و دسترسی به یک مربی که جایش را میتواند یک کتاب خودیاری، یک درمانگر آموزشدیده یا ترکیبی از این دو بگیرد. تأکید میکنم که هیچیک از این شاخصها کاری به سن عددی ندارد. با توجه به این موضوع زمانی که راج تَمپیو ویراستارانش که همهی آنها از همکاران بسیار محترم و دوستان عزیزم هستند، از من خواستند که این پیشگفتار را بنویسم، خوشحال و مفتخر شدم.