شیخ جعفر مجتهدی، فرزند حاج میرزایوسف و از عارفان شیعه بود که اول بهمن 1303 در شهر تبریز متولد شد. او که کیمیای تحول معنوی خود را «دوستی اهل بیت» میدانست، در اشتیاق زیارت عتبات به عراق مهاجرت کرد اما به دلیل نداشتن جواز ورود دستگیر و در عراق زندانی شد. شیخ جعفر زندان را توفیق اجباری خلوت و ریاضت بیشتر و در نتیجه تجارب رویاهای صادقانه دانست. پس از رهایی از زندان در نجف و کربلا اقامت گزید و شاگرد ملا آقا جان زنجانی بود. مجتهدی در بحبوحه ناامنی کودتای عبدالکریم قاسم بر ضد ملک فیصل(پادشاه عراق) به ایران برگشت و پس از سکونت کوتاهی در کرمانشاه، ایلام و تبریز ساکن تهران شد.20 سال پس از ورود به ایران و خانهبدوشی ساکن قم شد و در چهار سال آخر عمر در مشهد سکونت داشت. وی ظهر جمعه 6 بهمن 1374 پس از حدود چهل روز بستریبودن در حالت کما دعوت حق را لبیک گفت و در صحن آزادی حرم امام رضا(ع) به خاک سپرده شد.