کتاب برای دختران این آبادی به قلم جمعی از نویسندگان دوازده روایت درباره حریم و حیا را به دختران ایران زمین تقدیم میکند تا ارزش گوهر نهفته حیا را بیش از پیش آشکار کند.
زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم
روزگاری حافظ از زلف بر باد رفته معشوق دل به امواج پریشانی میسپرد و دلبر را به حفظ حجاب و صیانت از گوهر حیا تشویق میکرد. کتاب حاضر هم دقیقا چنین مزهای دارد. نویسندگانی چون معصومه صفاییراد، فائضه غفار حدادی، سمیه خوانساری، مریم بهادری و مریم صفدری کوشیدهاند تا جایگاه حیا و نقش آن در رشد فرد، خانواده، جامعه و به تبع آن تمدن را در خلال داستانهایی واقعی آشکار کنند و مخاطب را به لزوم حفظ حریم و حیا ترغیب کنند.
لطافت زنانه عطر روحافزایی است که در صورت برملا شدن، دیگر حفظ شدنی نیست. به محض برزو حسن، آن نیکویی همگانی میشود و دیگر صاحب حسن دربارهاش امکان انتخاب ندارد. در حالی که این حق را دارد تا خودش معلوم کند چه کسی از حسن و لطف او بهره ببرد. این همان معنای آزادی است. کتاب حاضر بر خلاف جنبشهای پوچ زن، زندگی، آزادی و فمینیسم و امثالهم ارزش و قدرت زن را در حفظ حیا و پوشیدگی گوهر درونی زیبایی میداند و معنای حقیقی آزادی زن را به او گوشزد میکند.