خداوند در قرآن از خانههایی یاد میکند که محل تجلی و استقرار نور او هستند و در توصیف این خانهها دو خصوصیت برمیشمرد: یکی اینکه خود اذن داده و اراده فرموده تا رفعت یابند و بلند مرتبه گردند؛ «فی بیوت اذن الله ان ترفع» و دوم اینکه این نور خاموش شدنی و آن خانهها فراموش شدنی نیستند. در این میان، تلاشهای ظالمان برای اطفای این نور و محو ساختن این خانهها، علی رغم گستردگی آن، به فوت کردنِ با دهان میمانَد که هیچ گاه قادر نیست نور عظیم و گسترده خداوند را سرد و خاموش کند.
تاریخ زیارت و تربت منیر سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) که موضوع اصلی اثر پیش رو است، بهترین گواه بر تحقق وعده مزبور و تفسیر عینی آیات نور است.
این اثر در شش مجلس و شش تذییلات تألیف شده است که عناوین مجلس های آن عبارتند از:
1. تاریخ زیارت و مزار در عصر هارون(بخش اول)
2. تاریخ زیارت و مزار در عصر هارون(بخش دوم)
3. تاریخ زیارت و مزار در عصر متوکل عباسی
4. تحلیل وقایعی مشترک در تاریخ زیارت و مزار
5. جابربن عبدالله انصاری، اولین زائر حسینی
6. زیارت و ظهور