کتاب تکنیک بازیگری اثر استلا آدلر نشر مرکز

مارلون براندو، اسطوره ی بازیگری برای این کتاب مقدمه ای نوشته است. شخصی که بارها به خاطر بازی های درخشانش مورد تمجید تماشاگران و منتقدان قرار گرفته است. در مورد او آمده است: «سینمای قرن بیستم جهان است. او پیش کسوت سبک معروف «متد اکتینگ» بود که بلافاصله پس از او بازیگرانی مانند جیمز دین و مونتگومری کلیفت و سال‌ها بعد پل نیومن، داستین هافمن، آل پاچینو و رابرت دنیرو با درخشش خود این سبک را در سینمای آمریکا تثبیت کردند. او یکی از تأثیرگذارترین بازیگران تاریخ سینما است. بسیاری بهترین نقش او را ویتو کورلئونه در پدرخوانده می‌دانند. این بازیگر آمریکایی در بین بسیاری از علاقه‌مندان به سینما و منتقدان به عنوان "بهترین بازیگر تاریخ سینما" شناخته‌ می‌شود. آنچنان که خودش بیان کرده هرگز فکر نمی‌کرده در جهان سینما به چنین شهرتی برسد.فعالیت‌های اجتماعی براندو در زمینه احقاق حقوق مدنی سیاهان در دهه۶۰ و سرخپوستان در دهه۷۰ و یهودیان در دهه۹۰، بخش دیگری از شخصیت جذاب و چند بعدی این مرد را رقم می‌زند.»برخی از توصیه‌های او عبارتند از: «هنگامی که درباره افکاری بزرگ صحبت می کنید، نمی توانید خود را حقیر نشان دهید. صدای شما باید به اندازه فکر بزرگ نویسنده طنین داشته باشد. به این ترتیب، بدون اینکه ضرورتی به فریاد کشیدن باشد، فکر مورد نظر حتی به فراسوی بینندگان می رود. مسوولیت حرفه ای شما بر روی صحنه آن است که بازیگر مقابل خود و تماشاگر را وادار کنید که گفته شما را بفهمد.»، « تنش نه تنها کمکی به بازیگری که در صحنه داست نمی کند، بلکه یکی از دشمنان مطلق اوست. تنش عمدتا حاصل وابستگی و توجه زیاد به کلمات نمایشنامه است. حاصل فراموش کردن این اصل است که در واقع مکان و رویداد نمایشنامه را می سازند، نه کلمات. وقتی به کلمات توجه دارید معنی اش این است که عمدتا نگران خودتان هستید. این احساس نگرانی مانع می شود که بر روی صحنه، در گفتار و رویداد، صادق و صمیمی باشید و در نتیجه آن توجه تماشاگر را از دست می دهید. اما هنگامی که توجه خود را بر رویداد متمرکز کنید، تنش کاهش می یابد.» « نود و نه درصد آنچه بر روی صحنه می بینید یا انجام می دهید از تخیل سرچشمه می گیرد. شما، بر روی صحنه، در خانه خود زندگی نمی کنید و هرگز نام و شخصیت اصلی خود را ندارید. با هر که صحبت می کنید، شخصی است که به صورت تخیلی توسط نمایشنامه نویس نوشته شده است. در هر موقعیتی که خود را بیابید، موقعیتی تخیلی است. به این ترتیب بنیان هر کلمه و هر رویداد در تخیل بازیگر شکل می گیرد. همه چیز دروغ است، مگر اینکه از خلال یک واقعیت – تخیل بازیگر – عبور کند.»