«الاستصحاب»امامخمینی در پایان بهتناسب بحث از نسبت استصحاب با سایر قواعد از چهار قاعده فقهی؛ قاعده ید، نسبت قاعده فراغ و تجاوز، اصالةالصحّه و قاعده قرعه بهتفصیل بحث کردهاست.این کتاب نخست در سال 1384ق/ 1344ش به همراه با تعدادی دیگر از رسالههای اصولی و قواعد فقهی امامخمینی با عنوان الرسائل در 290 صفحه وزیری منتشر شدهاست و جداگانه در سال 1417ق/ 1375ش بهوسیله مؤسسه تنظیم و نشر آثار امامخمینی در 474 صفحه انتشار یافتهاست. این کتاب در جلد 5 «موسوعة الامامالخمینی» در سال 1392 منتشر شدهاست اصل «استصحاب» یکی از مسائل پرسابقه دانش اصول فقه است که عموم فقها و اصولیان از آن سخن به میان آوردهاند. از آغاز ورود این مبحث در اصول فقه امامیه توسط شیخ مفید (م413ق) تاکنون، این مبحث رو به تطور و تکامل بودهاست. کتاب الذریعة الی اصول الشریعه نوشته سید مرتضی (م436ق) به عنوان نخستین اثر اصولی مستقل امامیه، دربردارنده مبحث استصحاب است اهمیت این مبحث موجب شده از قرن سیزدهم قمری به بعد، برخی فقیهان به نگارش رسالههای مستقل در این زمینه روی آورند؛ چنانکه آقابزرگ تهرانی از هجده عنوان یاد کردهاست محقق بهبهانی (م1206ق) نخستین اثر مستقل را با عنوان «الاستصحاب و اثبات حجیته و ما یتعلق به» نوشتهاست پس از او آثار مستقل دیگری را فقها و اصولیان ازجمله امامخمینی عرضه کردهاند. ...