نقاشی شاهنامه
این نگارگری باشکوه که به قلم استاد محمدزمان بن حاجی یوسف، از نقاشان برجسته دربار صفوی، خلق شده است، صحنهای دراماتیک و غمانگیز از شاهنامه فردوسی را به تصویر میکشد. داستان به دوران پادشاهی فریدون و ماجرای حسادت برادران او، سلم و تور، میپردازد که به دلیل ناامیدی از نقشه جانشینی پدر، توطئهای برای کشتن برادر بیگناهشان، ایرج، میچینند. در این اثر، فریدون با لباسهای رایج درباری دوران صفوی و با چهرهای پر از شوک و اندوه، صحنهی ترسناک تحویل سر برادرش را تماشا میکند. برخی از پژوهشگران، چهرهی فریدون را نه تنها نماد پادشاهی اساطیری، بلکه پرترهای از شاه سلیمان، حاکم وقت و حامی هنری این اثر، میدانند که نشاندهنده پیوند عمیق میان هنر و قدرت در آن دوره است.
ویژگی منحصربهفرد این اثر، تلفیق هنر سنتی ایرانی با تکنیکهای نوین اروپایی است. پسزمینهی صحنه، ترکیبی از معماری اروپایی با استفاده از پرسپکتیو و عمق میدان است که الهامبخش چاپهای هنرمندان هلندی نظیر هندریک هوندیوس بوده است. این سبک که در ایران به «فرنگیساز» معروف است، نشاندهندهی جسارت و نوآوری استاد محمدزمان در بهکارگیری المانهای مدرن در دل یک داستان کهن است. این رویکرد، اثری پویا و زنده خلق کرده که مرزهای بصری میان هنر شرق و غرب را در قرن هفدهم میلادی در هم میشکند.
این قطعه بخشی از یک نسخه نفیس از شاهنامه است که در سالهای ۱۰۸۷ هجری قمری (۱۶۷۵-۱۶۷۶ میلادی) ...