پرواز با بال مگس
درنگی فقه الحدیثانه در ماجرای “اشکی به اندازه بال مگس”
حضرت امام صادق علیه السلام در ضمن حدیثی طولانى فرمودند:
«کسى که یادى از حضرت حسینبنعلى(ع) نزدش بشود و از چشمش بهمقدار بال مگس اشک بیرون آید، اجر او بر خداست و حق تعالى به کمتر از بهشت براى او راضى نیست.»
تحقیقها بهمحض اینکه با این آستان ارتباط میگیرند، دلربا و خواستنی میشوند و این ویژگی این سرزمین است: «ما ندانیم چه سرّی است که در خانۀ اوست!»
همۀ عرفا بهطریقی کشف و شهود میکنند؛ این هم یک نوعش است: «خاطرهنوشتی از کنار ششگوشۀ امامحسین(ع)» در ایامی که توفیق تنفس در آن آستان بود:
درسهایی از مگسی که به دور ضریح زیارت میکرد:
«ای مگس عرصۀ سیمرغ نه جولانگه توست عرض خود میبری و زحمت ما میداری»
اینجا عرصۀ سیمرغ است و چه شگفت که مگس با این جولان، اینجا هیمنۀ سیمرغ میگیرد و نهتنها عِرض خود نمیبرد؛ بلکه اینجا هرچیزی هرقدر بیشتر پر بگیرد، بیشتر آبرو میگیرد!
این چنین «مگسشناسی»ای با خودش عالَمی دارد و عجیب لذتی…!
برای فهم عمیق برخی روایات باید حشرهشناس بود! مگسشناسی فرصتی شد برای شناخت اندکی از اسرار روایت «اشکی بهاندازۀ بال مگسی.»
این سؤال کهنه در ذهن، در هوای بارانی کربلا جوانه زد و نهالی شد که تماشاگر آن هستید و در کنار سایۀ کمرمقش لَختی آسودهاید…
گاهی چیزی در نگاه عادی بیمقدار مینماید، حال آنکه شیئی قیمتی است. ...