اين کتاب در زمينه تاريخ تصوف ايران و شرح احوال صوفيان اين ديار به نگارش درآمده است. هدف نويسنده از نگارش کتاب، بازنماياندن ارزش و اهميت تصوف در افق فرهنگ ايراني است. زرينکوب معتقد است به رغم پارهاي عناصر منحط و آميخته به خرافات که در جايجاي تعاليم برخي از صوفيه به چشم ميخورد، باز تصوف در زمينة اخلاق و تربيت و در برخورد با واقعيتهاي اجتماعي، بينش و جهش متعالي و انساندوستانهاي به يک بخش عمده از فرهنگ ايراني بخشيده است که آن همه را نميتوان به خاطر پارهاي جهات منفي که در آن هست، کمارج شمرد. زرينکوب بر اين باور است که بدون جستجو در تصوف ايران، آشنايي با همة افقهاي ناشناختة فرهنگ ايراني ناتمام خواهد بود. او حتي دنياي اسلام را نيز در جملة ابعاد گستردهاي که دارد بدون شناخت ويژگيهاي اين بُعد انساني آن يعني تصوف، بهدرستي قابل ارزيابي نميداند.