مقدمه
روشهای زیادی در زمینه درمان و آموزش فرد دارای اتیسم تاکنون ایجاد شده و همچنان نیز این روند ادامه دارد و هر بار از گوشه و کنار جهان یک روش معرفی میگردد. برخی از این روشها والدمحور یا درمانگرمحور و برخی دیگر کودکمحور هستند. برخی بر ایجاد تعاملات تأکید دارند و برخی دیگر بر تغییر رفتار. این روشها همگی ریشه در دیدگاه و تفکر مبدعین خود دارند و یا متأثر از اتفاقات علمی و یا فرهنگی روزگار خود هستند. اما یک بخش در آنها مشترک است که باید همگی آنها تأییدیهای علمی براساس نتایج پژوهشها به همراه داشته باشند.
روش سان رایس که رویکردی تعاملاتی بود و با هدف ایجاد بهبود و افزایش ارتباط و روش تیچ که رویکردی ساختمند بود و با هدف استقلال فردی عرضه گردید. دیدگاه و تأثیر فرهنگی نظریه بتلهایم باعث گردید متفکران و دانشمندان روانشناس و همینطور خانوادهها به دنبال اثبات دیدگاه و واقعیاتی متفاوت از اختلال اتیسم باشند. روش سان رایس را باید متولد این نگرش دانست. ...