کتاب حقیقت بندگی 4 دعا مجتبی طهرانی

بحث ما راجع به دعا بود. باب دعا چند تقسیم بندی دارد. یکی این است که دعایی مأثور داریم؛ به این معنا که از ناحیه اولیای خدا قالب ریزی شده است و انسان نمی‌تواند در آن‌ها دخالت و تصرفی بکند؛ ادعیه‌ای که از ائمه و از معصومین وارد شده است. دعایی غیر مأثور هم داریم که انشا و قالب ریزی آن و به عبد واگذار شده است؛ یعنی هر کس می‌تواند خواسته‌هایش را به اصطلاح در قالبی بریزد و از خدا تقاضا کند. این دعا را غیر مأثور می‌گوییم. در دعای غیر مأثوره این طور نیست که این ادعیه به طور مطلق باشد؛ بلکه دارای آداب و شرایط است. در گذشته اموری را مطرح کردم که انسان باید در قالب ریزی‌ها و تقاضاهایی که از خدا می‌خواهد بکند، رعایت کند. مواردی که در تأثیر دعا دخالت دارد به این معنا که اقتضا را تشدید می‌کند یا به فعلیت می‌رساند یا تسریع در اجابت می‌کند. عواملی هستند که در باب به اجابت رسیدن دعا مؤثرند. این عوامل گاهی اعمال و گاهی زمان و گاهی حالات است که جلسه گذشته به حالات اشاره کردیم. در باب زمان‌ها بررسی کردیم به طور مثال شبانه روز هفته و بالاخره ماه در بین ماه‌های سال ماه مبارک رمضان در باب اجابت دعا خصوصیت دارد.