بخشی از کتاب ولایت فقیه:
ولایت یعنی حاکمیت و سرپرستی در جامعهی اسلامی، چیزی است طبیعتاً جدا از ولایت و سرپرستی و حکومت در جوامع دیگر. در اسلام، سرپرستی جامعه متعلّق به خدای متعال است. هیچ انسانی این حق را ندارد که ادارهی امور انسانهای دیگر را به عهده بگیرد. این حقّ مخصوص خدای متعال است که خالق انسانها و منشأ انسانها و عالم به مصالح انسانها و مالک امور انسانها است، بلکه مالک امور همهی ذرات عالم وجود است. خود این احساس در جامعهی اسلامی چیز کمنظیری است. هیچ قدرتی، هیچ شمشیر بُرّایی، هیچ ثروتی، حتی هیچ قدرت علم و تدبیری به کسی این حق را نمیدهد که بشود مالک سرنوشت انسانهای دیگر و تصمیمگیرندهی دربارهی سرنوشت آنها؛ اینها ارزش هستند، اما حقّ تولیت امور و زمامداری مردم را به کسی اعطا نمیکند؛ این حقّ مال خدا است. خدای متعال این ولایت و حاکمیّت را از مجاری خاصی اعمال میکند؛ یعنی آن وقتی هم که حاکم اسلامی و ولیّ امور مسلمین براساس تعیین شخص -آن چنان که طبق عقیدهی ما درمورد امیرالمؤمنین و ائمه (علیهم السّلام) تحقق پیدا کرد- و بر اساس معیارها و ضوابط تعیین میشود و این اختیار به کسی داده میشود که او ادارهی امور مردم را بکند ؛باز این ولایت، ولایت خدا است. این حق، حقّ خدا است. این قدرت و سلطان الهی است که اعمال میشود بر مردم. ...