کتاب «انسان و سرنوشت» نوشته مرتضی مطهری به یکی از بنیادیترین پرسشهای فکری و اعتقادی در سنت اسلامی میپردازد: رابطه انسان با قضا و قدر الهی. نویسنده در این اثر کوتاه اما منسجم، کوشیده است میان دو سوی افراط و تفریط در فهم سرنوشت تعادل برقرار کند و نشان دهد که باور به تقدیر الهی نه به معنای سلب اراده و مسئولیت از انسان است و نه با تلاش و کوشش او در تضاد قرار میگیرد.
مطهری با نگاهی هم فلسفی و هم کلامی، مفاهیمی مانند جبر، تفویض، اختیار و نقش اسباب و مسببها را در نسبت با اراده خداوند تحلیل میکند و تلاش دارد تصویری منطقی و قابل دفاع از جایگاه انسان در نظام هستی ارائه دهد. این کتاب برای مخاطبی که در پی فهمی روشنتر از یکی از بحثبرانگیزترین مسائل اعتقادی است، فرصتی مناسب برای تأمل و بازنگری در باورها فراهم میآورد.