ترجمه :عبدالطیف طوسجی
جلد: شومیز گ/قابدر
چاپ:هشتم
صفحه:1736
اما ،بعد پوشیده نماند که حکیمان را رسم و آیین چنین است که گاهی به رسم افسانه سخن گویند و گاهی از زبان دد و دام حدیث کنند و مقصود از آنهمه پند گفتن و حکمت آموختن است ولی این حیلت به کار برند که عامهی طباع را به گفته ی ایشان رغبت افتد و به رأی افسانه بخوانند و به آسانی یاد گیرند پس از آن در او تأمل کرده به ذخایر نفیس حکمت و گنجهای شایگان تجربت دست یابند، چنان که قدوه الادبا و زبده الحكما مؤلّف الف ليلة وليله نيز بدین نَمَط سخن رانده و عجایبی چند از احوال پیشینیان و غرایبی چند به عنوان افسانه از زبان جانوران یاد کرده و اشعار نغز و لطایف نیکو ایراد نموده که مطایباتش ندما را به کار آید و اشعارش ادبا را بلاغت .افزاید و بدین سبب خاص و عام به خواندن و شنودنش رغبتی تمام دارند.